Charakterystyka rasy Czechosłowacki Wilczak

Ogólne informacje

Doświadczenie z CzW potwierdza harmonie cech odziedziczonych po psie i wilku; posłuszeństwo, samodzielność, czujność. Cechy te charakteryzują Czechosłowackiego Wilczaka, czyniąc z niego wyśmienitego obrońcę właściciela i terytorium. Wytrzymałość CzW jest niesamowita i przewyższa on w tym wypadku większość ras o 100%. Jako np. towarzysz rowerzysty może przebiec bez problemu 100 km, regenerując przy tym siły o 50% szybciej niż np. owczarek niemiecki, który przebiegł trasę o połowę krótszą. CzW sprawdził się też jako ratownik górski i lawinowy. Jest on niesłychanie odporny na pogodę, wytrzymały, silny, posiada wspaniałą zdolność orientacji, łatwo się uczy i szybko reaguje. Jego wrodzone zalety powodują, ze można wykorzystywać go w sporcie: w agility i wyścigach zaprzęgów. A ponieważ coraz więcej hodowców CzW interesuje się tego typu sportem, przewiduje się wzrost zainteresowania psami tej rasy. Większość Wilczaków nie szczeka, czasem tylko wyje (może być to problemem przy szkoleniu na psa obronnego – trzeba bardzo się starać, by pies wykonał polecenie ‘Daj glos’). Kolejną odziedziczoną po wilku cechą jest fakt, że suki mają cieczkę jedynie raz w roku (zwykle od późnej jesieni do wiosny). Przy dobrym żywieniu może się zdarzyć, że suki będą miały cieczkę dwa razy do roku.

Więzy łączące CzW z właścicielem mają charakter bardziej partnerski niż oparty na oddaniu. Z tego powodu zaleca się rozpocząć tresurę szczeniaka już od 8 tygodnia. Pozwala to nowemu właścicielowi mieć wpływ na rozwój psa. Psychiczną dojrzałość osiąga CzW w wieku dwóch do trzech lat. Jego niechęć do podporządkowywania się wymaga na początku wiele cierpliwości, której rezultatem są bardzo dobre stosunki pomiędzy psem i właścicielem, a przy tym dobre wyniki w pracy i tresurze.

Nie poleca się pozwalać młodym psom dorastać w psiej budzie lub na podwórku. Jeżeli tak się stanie, ich więc z innymi psami będzie silniejsza niż z ludźmi i rozwinie się u nich typowy dla wilków strach przed obcymi. Strach ten nie ma nic wspólnego z nieufnością opisywaną w standardzie tej rasy. Niezbędne jest przebywanie w urozmaiconym otoczeniu i uczenie młodych psów, że są bezpieczne, bez względu na to, gdzie idą ze swoimi alfami. Szczególnie ważne jest zabieranie ich wszędzie, gdziekolwiek się idzie np. do autobusu, pociągu, windy i innych ‘niebezpiecznych’ miejsc. Jeżeli się nie nauczą, kiedy są młode, później mogą być strachliwe.

Czechosłowacki Wilczak nie jest psem dla każdego. Bardzo nie lubi zostawać sam w domu (należy zwracać uwagę na jego stadność odziedziczoną po wilkach).

Dość łatwo daje się je nauczyć żyć z domowymi zwierzętami i ludźmi. Jednak zetknięcie się z obcymi może być niemiłym przeżyciem do czasu kiedy Wilczak nie zostanie odpowiednio wytrenowany. Postępowanie tej rasy jest uwarunkowane genetycznie i można to wykorzystać w ich treningu. Odpowiednia motywacja (na przykład kawałki kiełbasy lub smaczne psie ciasteczka) jest niezbędna by zwrócić na siebie uwagę szczeniaków i psów. Karanie nie odnosi żadnego efektu.

Najczęstszą przyczyną niepowodzeń w typowym treningu na posłuszeństwo Wilczaków jest długie ćwiczenie detali. Wiele psów akceptuje długie, nudne lekcje by zadowolić swoich właścicieli, jednak Wilczak szybko się nudzi i traci zainteresowanie. Wszystkie detale w nowoczesnym treningu powodują, że osiągnięcie zadowalających wyników w przypadku Czechosłowackiego Wilczaka zabiera więcej czasu niż przy tradycyjnie wyspecjalizowanej rasie psów.

Czechosłowacki Wilczak jest rasą użytkową i musi pracować jeśli chcemy by nie sprawiał trudności. Dlatego też większość pierwszych CzW pracowała dla wojska. W Dani są one używane w Home Guard Service lub trenowane jako psy policyjne. Głównym problemem w treningu jest ich brak ochoty do szczekania. Szczekanie w długich i stałych seriach jak u normalnych psów jest zbyt odległe wilczej naturze (psy te nigdy nie szczekają, czasem stosują tzw. ‘airbarking’ np. przed planowaną ucieczką). Czechosłowacki Wilczak próbuje często zwrócić uwagę właściciela w inny sposób (np. wycie).

Wzorzec

WZORZEC F.C.I.
(Nr.332/03.09.1999)

TŁUMACZENIE
Małgorzata Peron

POCHODZENIE
Była Czechosłowacja.

PATRONAT
Słowacja.

DATA OPUBLIKOWANIA WZORCA ORYGINALNEGO
03.09.1999

ZASTOSOWANIE
Pies użytkowy.

KLASYFIKACJA FCI
Grupa 1 (Psy pasterskie i zaganiające)
Sekcja 1 (Psy pasterskie podlegające próbom pracy)

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY
W roku 1955 miał miejsce w Czechosłowacji biologiczny eksperyment, a mianowicie skrzyżowanie owczarka niemieckiego z wilkiem karpackim. Eksperyment wykazał, że może zostać wyhodowane potomstwo psa i wilczycy oraz wilka i suki. Przytłaczająca większość szczeniąt z tych parzeń posiadała genetyczne podstawy do kontynuacji hodowli. W roku 1965, po zakończeniu eksperymentu opracowano plan hodowli nowej rasy. Polegał on na kombinowaniu cech użytkowych wilka i psa. W roku 1982 Czechosłowacki Wilczak został uznany przez Komitet Generalny Stowarzyszenia Hodowców w Czechosłowacji za rasę narodową.

WYGLĄD OGÓLNY
Pies o mocnej budowie, powyżej średniego wzrostu, prostokątny. Kształtem ciała, ruchem, strukturą włosa, kolorem sierści i maską przypomina wilka.

WAŻNE PROPORCJE
Długość ciała : Wysokość w kłębie = 10 : 9
Długość kufy : Długość czaszki = 1 : 1,5

TEMPERAMENT / CHARAKTER
Żywy, bardzo aktywny, wytrzymały, posłuszny, szybko reagujący, nieustraszony i odważny. Swojemu właścicielowi okazuje nadzwyczajną wierność. Odporny na trudne warunki pogodowe. Wszechstronny.

GŁOWA
Symetryczna, dobrze umięśniona. Przy spojrzeniu z boku i z góry tworzy kształt klina. Wyraźne cechy płci.

GÓRNA CZĘŚĆ:
Czaszka: Przy spojrzeniu z boku i z przodu widać lekko wypukłe czoło. Bruzda czołowa nie zaznaczona. Guz potyliczny dobrze widoczny.
Stop: Umiarkowanie zaznaczony.

TWARZOWA CZĘŚĆ CZASZKI::
Nos: Kształt owalny, czarny.
Kufa: Sucha, nie szeroka, kość nosowa prosta.
Wargi: Dobrze przylegające, kąciki zamknięte. Brzegi warg są czarne.
Szczęki / Uzębienie: Szczęki mocne i symetryczne. Dobrze rozwinięte zęby, szczególnie kły. Zgryz nożycowy lub cęgowy z 42 zębami według reguły. Regularnie rozmieszczone zęby.
Policzki: Suche, wystarczająco umięśnione, nie wpadające w oko.
Oczy: Małe, skośne; w kolorze bursztynowym. Dobrze przylegające powieki.
Uszy: Stojące, cienkie, trójkątne, krótkie (tzn. nie dłuższe niż 1/6 wysokości w kłębie); zewnętrzny punkt nasady ucha i zewnętrzny kącik oka leżą na jednej linii. Prostopadła linia z czubka ucha przechodzi wzdłuż całej głowy.

SZYJA
Sucha, dobrze umięśniona. W statyce tworzy z linią poziomą kąt do 40°. Szyja musi być tak długa, aby pies mógł bez wysiłku dostać nosem ziemi.

CIAŁO
Górna linia: Płynne przejście od szyi do grzbietu; lekko opadająca.
Kłąb: dobrze umięśniony, zaznaczony, ale nie może psuć przebiegu górnej linii.
Grzbiet: Mocny i prosty.
Lędźwie: Krótkie, dobrze umięśnione, nie szerokie, lekko opadające.
Zad: Krótki, dobrze umięśniony, nie szeroki, lekko opadający.
Klatka piersiowa: Symetryczna, dobrze umięśniona, pojemna, w kształcie gruszki, zwężająca się w kierunku mostka. Głębokością klatka piersiowa nie sięga łokcia. Szczyt mostka nie sięga dalej niż staw barkowy.
Dolna linia i brzuch: Skóra naciągnieta, brzuch podciągnięty. Lekko podciagnięte boki.

OGON
Wysoko osadzony, prosto zwisający w dół. Przy pobudzieniu noszony sierpowato wygięty w góre.

KOŃCZYNY
PRZEDNIE KOŃCZYNY: Przednie nogi są proste, mocne, suche i ustawione dość blisko siebie z lekko ustawionymi na zewnątrz łapami.
Bark: Łopatki umieszczone raczej z przodu, dobrze umięśnione. Z linią poziomą tworzą kąt ok. 65°.
Ramię: Mocno umięśnione, tworzy z łopatką kąt między 120° i 130°.
Łokcie: Dobrze przylegające, nie wygięte ani do środka, ani na zewnątrz, zaznaczone, ruchome. Ramię i przedramię tworzą kąt ok. 150°.
Przedramię: Długie, suche i proste. Długość przedramienia i nadgarstka stanowi 55% wysokości w kłębie.
Kolano: Mocne, ruchome.
Nadgarstki: Długie: z ziemią tworzą kąt minimalnie 75°. W ruchu lekko sprężyste.
Łapy: Duże; ustawione lekko na zewnątrz; z długimi, zaokrąglonymi palcami i mocnymi ciemnymi pazurami. Wyraźne, elastyczne, ciemne poduszki.

TYLNIE KOŃCZYNY
Mocne. Tylnie nogi stoją równoległe do siebie. Prostopadła linia spuszczona z końca kości kulszowej przebiega przez środek stawu skokowego. Wilcze pazury są niepożądane i powinny zostać usunięte.
Udo: Długie, dobrze umięśnione. z miednicą tworzy kąt około 80°. Staw biodrowy stabilny i ruchomy.
Kolano: Mocne, ruchome.
Podudzie: Długie, suche, dobrze umięśnione, ze środstopiem tworzy kąt około 130°.
Staw skokowy: Suchy, mocny, ruchomy.
Śródstopie: Długie, suche, ustawione prawie prostopadłe do ziemi.
Łapy: Długie, zaokrąglone palce z mocnymi, ciemnymi pazurami. Wyraźne poduszki.

RUCH
Harmonijny, lekki, kryjąący ziemię kłus, przy którym kończyny znajdują się jak najbliżej ziemi. Głowa i szyja ustawiają się prawie poziomo. Sznuruje w stępie.

SKÓRA
Elastyczna, przylegająca, bez fałd, niewypigmentowana.

SZATA
WŁOS: Prosty, przylegający. Okrywa zimowa i letnia bardzo się różnią. W zimie przeważa gęsty podszerstek, który wraz z włosem okrywowym tworzy gęsta okrywe na całej powierzchni ciała. Wymagane jest, by włos pokrywał brzuch, wewnętrzną powierzchnię ud, worek mosznowy, wewnętrzną stronę uszu i przestrzeń między palcami. Mocno owłosiona szyja.
KOLOR: Zółto-szary do srebrzysto-szarego z charakterystyczną jasną maską. Jaśniejszy włos takze na spodniej powierzchni szyi i piersi. Dopuszczalny jest ciemno szary kolor z jasna maską.

WIELKOŚĆ I WAGA
Wysokość w kłebie
Psy minimum 65 cm
Suki minimum 60 cm
WAGA
Psy minimum 26 kg
Suki minimum 20 kg

WADY
Każde odstępstwo od wyżej wymienionych punktów uważane jest za wadę, której ocena powinna zależeć od stopnia występowania.

  • Ciężka lub lekka głowa.
  • Płaskie czoło.
  • Brak dwóch P1 lub obu M3 nie jest oceniane jako wada. Jeśli brakująąjednocześnie dwie P1 i jeden M3 lub dwa M3 i jeden P1, traktowane jest to jako wada.
  • Ciemnobrązowe, czarne lub niejednakowego koloru oczy.
  • Grube, wysoko lub nisko osadzone ucho.
  • Wysoko noszona szyja, nisko noszona szyja.
  • Niezaznaczony kłąb.
  • Nietypowa górna linia.
  • Długi zad.
  • Długi, nisko osadzony i źle noszony ogon.
  • Za mocne lub za małe kątowanie przednich kończyn.
  • Słabe nadgarstki.
  • Za słabo kątowane lub przekątowane tylnie kończyny, słabe umięśnienie.
  • Słabo zaznaczona maska.
  • Krótki, kołyszący się krok.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

  • Agresja lub zbytnia strachliwość.
  • Zachwianie proporcji ciała.
  • Wady temperamentu i charakteru.
  • Nietypowa głowa.
  • Brakujące zęby (poza 2 PM1 i M3, patrz § WADY). Nieprawidłowy zgryz.
  • Nietypowy kształt i osadzenie oka.
  • Nietypowe osadzenie i kształt ucha.
  • Wiszące podgardle.
  • Mocno opadający zad.
  • Nietypowa klatka piersiowa.
  • Nietypowo osadzony i zle noszony ogon.
  • Wadliwe i nietypowe ustawienie przednich kończyn.
  • Odstająca i nietypowa szata.
  • Inna niż standardowa barwa.
  • Luźne stawy.
  • Nietypowy ruch.

Każdy pies przejawiający wyraźne fizyczne lub psychiczne odchylenia od wzorca powinien zostać zdyskwalifikowany.

N.B.: Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, całkowicie pozostające w worku mosznowym.

Dane zamieszczone na tej stronie zostały skopiowane ze strony Wolfdog za zgodą właściciela ww. strony. Adres tej strony znajduje się w naszych linkach.