Inne nazwy
Ą Weimaraner, Weimaraner Vorstehhund,
Ą Weirman, Weimaraner Kurzhaarig

Klasyfikacja FCI

Grupa VII, Sekcja 1 nr wzorca 99
Kraj patronacki Niemcy
Dina
Rasa niemiecka istniejącą od początku XIX. Powstała ze skrzyżowania staroniemieckiego wyżła krótkowłosego z jedna z występujących już wtedy odmian posokowaca, a zdaniem niektórych także z dogiem i pointerem. Nazwa pochodzi od miasta Weimar, gdzie na dworze książęcym zapoczątkowano i prowadzono hodowlę rasy. Mimo niezwykłych zalet tego wyżła, nie miał on przez wiele lat większego uznania ówczesnych myśliwych niemieckich jego hodowla ograniczyła się właściwie do obszaru jednego księstwa, a pierwszy wzorzec rasy opracowano dopiero w 1896r. Natomiast, poczynając od roku 1929, rasą tą zainteresowano się w Stanach Z. AP i rozpoczęto tam jej hodowlę, która od początku rozwijała się dość pomyślnie.

Wygląd ogólny

Pies myśliwski od średniej do dużej wielkości, o pięknych kształtach i mocnej, żylastej muskulaturze. Jest to wyżeł wszechstronnie używany, łatwy do prowadzenia, o rozwiniętej pasji łowieckiej, lecz o umiarkowanym temperamencie. Odznacza się systematycznym i wytrwałym szukaniem, nadzwyczajnym węchem, twardą stójką, skłonnością do wody oraz ciętością do ludzi i zwierzyny. Cechuje go szczególna skłonność do czynności po strzale, a więc do tropienia postrzałów i do aportowania drobnej zwierzyny.

Charakter

Wszechstronny pies do polowań, posłuszny, zrównoważony, chętny do pracy, doskonały węch. Łatwo i szyko uczy się nowych poleceń.
Jest doskonałym towarzyszem, nie tylko polowań, ale również wspólnych spacerów i zabawy. Wobec innych psów jest łagodny (chyba, że ma jakichś osobistych wrogów), źle znosi rozłąkę z właścicielem, jest psem bardzo towarzyskim.
Nie znosi komendy “waruj”, zwłaszcza gdy ziemia jest zimna i wilgotna.
Weimaraner jest strasznym łakomczuchem – trzeba więc uważać na utrzymanie właściwej wagi.
Może mieć skłonność do skrętu żołądka, należy więc wystrzegać się biegania i forsownych spacerów do 2 godzin po posiłku.

Wygląd ogólny: pies myśliwski od średniej do dużej wielkości, z grupy wyżłów, suchy, dobrze umięśniony, o pięknych kształtach. Wyraz płci musi być wyraźnie zaznaczony
Istotne proporcje: długość ciała do wysokości w kłębie jak 12:10.
Proporcje głowy: od nosa do przełomu czołowo – nosowego trochę dłuższa niż od przełomu do guza potylicznego. Proporcje kończyn przednich: odległość od kłębu do łokcia jest prawie równa odległości od łokcia do środka śródręcza.
Zachowanie i charakter: wszechstronny pies do polowania, posłuszny, o charakterze zrównoważonym, chętny do pracy, wytrwały w systematycznym okładaniu pola jednak bez manifestowania nadmiernego temperamentu. Wiatr o wybitnej jakości. Cięty na szkodniki i zwierzynę łowną, ostry na człowieka. Agresywny jak inne wyżły. Pewny zarówno w wystawianiu, jak i w pracy w wodzie. Wybitne zalety pracy po strzale.
Głowa: mózgoczaszka w dobrej harmonii z wielkością psa równa długości kufy. U psa szersza niż u suki. U obu płci szerokość czaszki pozostaje w dobrej proporcji z długością głowy. Bruzda w środku czoła. Guz potyliczny umiarkowanie rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte, widoczne. Przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka: nos duży, wystający nad żuchwą, koloru ciemnocielistego, przechodzącego stopniowo w szary.
Kufa: długa, szczególnie u psów silna, widziana z profilu prawie kwadratowa. Szczęka i żuchwa o takiej samej sile. Grzbiet nosa prosty, często lekko wysklepiony, nigdy wklęsły.
Fafle: średnio przylegające, od strony wewnętrznej cielistego koloru (tak jak podniebienie). Kącik warg słabo zaznaczony.
Szczęka i żuchwa: mocne.
Policzki: dobrze umięśnione i wyraźnie zaznaczone, głowa sucha.
uzębienie: kompletne, regularne, równe i mocne. Zgryz nożycowy.
Oczy: od jasnego do ciemnego złota, o inteligentnym wyrazie. Szczenięta mają oczy koloru błękitnego nieba. Okrągłe, lekko skośne powieki obejmują bardzo dobrze gałkę oczną.
Uszy: szerokie i dość długie, sięgające mniej więcej szpary pyska, osadzone wysoko, szerokie u nasady, na końcach lekko zaokrąglone. Gdy pies jest podniecony, czujny, są zwrócone lekko do przodu i pofałdowane.
Szyja: o zarysie i noszeniu szlachetnym. Jej dolna linia jest kształtna, muskularna, prawie cylindryczna, niezbyt krótka, sucha. Powinna być silniejsza bliżej łopatek i harmonizować z klatką piersiową.
Tułów: linia górna – szyja kształtna, wydatny kłąb, grzbiet względnie dłuższy i zwarty.
Kłąb: wyraźny.
Grzbiet: zwarty i muskularny, równy. W partii lędźwiowej nie jest wysklepiony. Dłuższy grzbiet nie jest wadą lecz znakiem morfologicznym rasy.
Zad: lekko ścięty, miednica długa.
Klatka piersiowa: mocna, ale nie przesadnie szeroka, dostatecznie głęboka, sięga prawie poziomu łokci, dostatecznie długa. Dobrze wysklepiona, bez beczkowatości. Długa, mostek dobrze zaznaczony.
Dolna linia: lekko się unosi, brzuch nie jest podkasany (charci).
Ogon: nieco niżej osadzony, poniżej linii grzbietu, niżej niż u innych porównywanych ras, silny i dobrze obrośnięty sierścią. Gdy pies jest w stanie spoczynku zwisa, podczas pracy lub w stanie pobudzenia jest noszony poziomo, łeb nawet wyżej.
Organy płciowe: psy muszą mieć dwa jądra, o normalnym wyglądzie, umieszczone w worku mosznowym.
Kończyny przednie: ogólne wrażenie – wysokie, suche, proste, równoległe, niezbyt rozstawione. Łopatka długa, ukośna, dobrze osadzona na ścianie klatki piersiowej i dobrze umięśniona. Dobre kątowanie stawu barkowego. Ramię ukośne, dostatecznie długie i mocne.
Łokcie swobodne, proste, ani nie wciśnięte, ani odstające. Przedramię proste i długie. Nadgarstek mocny i zwarty. Śródręcze suche, lekko skośne. Łapy mocne, równoległe do osi ciała. Palce zwarte i wysklepione. Palce środkowe dłuższe są charakterystyczne dla rasy i nie stanowią wady. Pazury koloru szarego od jasnego do ciemnego, poduszki dobrze pigmentowane, twarde.
Kończyny tylne: ogólnie – kończyny wysokie, suche i dobrze umięśnione. Równoległe, nie są zwrócone ani do środka, ani na zewnątrz. Udo dostatecznie długie, mocne i dobrze umięśnione. Kolano mocne i dobrze zarysowane. Podudzie długie, ścięgno dobrze widoczne. Staw skokowy mocny i wyraźny, śródstopie suche w pozycji prawie pionowej. Stopy mocne z palcami dobrze zwartymi bez ostróg.
Reszta odpowiada kończynom przednim.
Chody: dużo swobody i zasięgu w ruchu. Kończyny przednie i tylne równoległe. W galopie krok długi i wydatny. W kłusie linia grzbietu spokojna. Inochód niepożądany.
Skóra: napięta, dobrze przylegająca.
Sierść: krótka, ale dłuższa i bardziej gęsta niż u innych wyżłów krótkowłosych.
Umaszczenie: srebrzystoszare, srebrzystobrązowe, szaromysie oraz wszystkie pośrednie odcienie. Głowa i uszy są ogólnie w kolorze jaśniejszym. Białe znaczenia tylko małych rozmiarów są dopuszczalne na przedpiersiu i palcach. Czasami na środku grzbietu znajduje się ciemniejszy pas, bardziej lub mniej zaznaczony, zwany “wężową” pręgą. Psy, które mają znaczenia od czerwonych do żółtych, mogą otrzymać na wystawach maksymalnie ocenę “dobrą”. Znaczenia podpalane koloru ciemnobrązowego stanowią poważną wadę.
Wzrost i waga: wysokość w kłębie u psów 59-70 cm, idealna 62-67 cm, u suk 57-65, idealna 59-63 cm. Waga: psy 30-40 kg, suki 25-35 kg.